Assalamualaikum. ;) ok, kali ni takdek mukadimah. terus ke topik. (ni bukan mukadimah ke?)

Biasanya, kalau dah kumpul reramai tuh mesti takdek keja lain mengumpat atau nama mulianya gossip kan? bohong sangat la tak pernah mengumpat. aku pun pernah buat. *pengakuan jujur* ah, siapa tak pernah mengumpat bukan manusia tulen. :D

Ayat feymes yang selalunya digunakan ialah "aku bukannya nak mengumpat atau kutuk ke apa tapi aku tak suka la perangai Si Blabla tuh. dah lah "tuuuut" pastuh "tuuuut" lak tuh" sambil berkerut-kerut dahi tunjuk rasa tak puas hati tapi masih lagi innocent. Kononnya, niat korang tuh suci, murni lagi mulia laa nak bagi teguran atau nasihat.

Eh, betul ke niat nak bagi teguran? Teguran macam mana tuh kalau Si Blabla tuh taktau?

korang tahu tak, sebaik-baik teguran ialah face to face dengan orang tersebut dan memberi teguran secara elok2 biar si dia senang menerimanya. *tapi kalau masih si dia tuh buat tak dapat hidayah la tuh* bukannya dengan cara sindiran, perli, tengking dan lebih2 lagi mengumpat.

dah tuh, bila kawan2 lain pun sokong mulalah dapat green light pastuh terus-menerus cer semua kesalahan dia walau sebesar zarah sambil buat muka I'm-better-than-you. kawan-kawan lain pun mula cheers dalam hati yes-akhirnya-dapat-gak-aku-cita-kesalahan-dia sebab mesti ada jugak yang tak suka Si Blabla tuh.

dan ak menyampah gila bila si pengumpat boleh mengaku "bukan mengumpat tapi kenyataan dan just nak remind everyone ala macam sesi tarbiyah la"orang macam nih macam nak kena pijak ngan aku je. dah mengumpat tuh cakap je la mengumpat. jangan nak guna alasan lain.

aku tau ada yang takut nak tegur so cer kat kawan lain dengan niat biar kawan lain yang tegur tapi tak jadik apa pun. mengumpat je lebih, niat suci tak ke mana.

dan jawapan bagi tajuk post ni ialah mengumpat tapi buat-buat mulia.